Comunicado da Xunta Directiva

Comunicado da Xunta Directiva da Asociación Veciñal da Agra do Orzán

Ante a información de que a presidenta da Federación de Asociacións de Veciños da Coruña pretende realizar unha campaña de recollida de asinaturas entre os cidadáns e cidadáns para establecer a fórmula deturpada de “La Coruña” como denominación da nosa Cidade, cando o topónimo oficial e legal é “A Coruña”, por acordo autonómico e municipal, desexamos realizar as seguintes puntualizacións:

1. A devandita recollida é, en realidade, o inicio da precampaña municipal do PSOE local para as municipais, da que esta señora é unha lacaia e militante impresentable. Lémbrese que este feito coincide significativamente coa proclamación do Sr. Losada como candidato do PSOE para as municipais.

2. Denunciamos a utilización partidista desta Federación por esta señora, como fixo tamén antes o seu mestre o inefable Folgueira, sempre ao servizo dos intereses partidistas e persoais do que agora é embaixador en Roma.

3. Esta señora carece dun comportamento democrático, porque a maioría das asociacións veciñais da Coruña non foron consultadas por ela para este tema do topónimo. A súa actitude, ao contrario, é claramente caciquil.

4. A Federación de Asociación de Veciños está burlándose da cidadanía coruñesa con esta proposta, fóra de lugar. Os coruñeses e coruñesas xa estamos moi fartos de que se xogue politicamente co topónimo da Cidade. O comportamento desta señora é totalmente impresentable.

5. O PSOE local e esta lacaia pensan que os coruñeses e coruñesas somos idiotas, e confunden as ideas de catro señores fachas e rancios que viven no centro da Coruña coa grande maioría dos coruñeses e coruñesas, que nos importan outra n s cousas.

6. O PSOE quere distraer tamén con este tema a aprobación próxima do seu proxecto aberrante, irracional e antipopular Plan Xeral de Urbanismo.

7. As asociacións de veciños que estamos realmente a prol da defensa dos intereses da maioría dos cidadáns teremos que ir pensando en deixar esta Federación, que o único que fai estar vendida á oligarquía e manipular ao servizo dun partido.

Francisco Graña Iglesias

Presidente da Asociación de Veciños da Agra do Orzán

A gran polémica

Onte aparecía no xornal La Voz de Galicia esta noticia:

La Federación de Asociaciones de Vecinos de A Coruña y Área Metropolitana iniciará en las próximas semanas una campaña de recogida de firmas para apoyar la cooficialidad de los dos topónimos de la ciudad. La presidenta de la federación, Luisa Varela, confirmó ayer que esta es la postura que siempre mantuvo la entidad vecinal y que ahora es el momento oportuno «para que los políticos oigan a los ciudadanos».

En este sentido, recordó que en su momento el Gobierno de la Xunta impuso legalmente a los coruñeses cómo debían llamar oficialmente a su ciudad y que nunca se dio una oportunidad a los vecinos para que opinasen sobre ese tema. «A nosotros, a los coruñeses, es a quienes nos deberían haber consultado desde el principio. Lo que no nos gusta es que ahora nos utilicen como moneda de cambio y creemos que nos merecemos un respeto por parte de los políticos», aseguró Luisa Varela.

15.000 firmas de apoyo

El objetivo de la federación vecinal es lograr 15.000 firmas de apoyo a la cooficialidad para poder presentarlas en el Parlamento y que, de esta forma, se inicien las gestiones para modificar la Lei de Normalización Lingüística en el punto referido a la ciudad de A Coruña. La junta directiva de la federación vecinal, que se reunió ayer por la tarde, también aprobó que la recogida de firmas impulse el bilingüismo oficial en la ciudad coruñesa. La dirigente vecinal, que asistió el pasado lunes al pleno extraordinario que debatió sobre el topónimo, considera que la sesión se desarrolló «dentro de la normalidad». Sin embargo Luisa Varela calificó como «una gran desfachatez» que se vuelva a «remover» el tema del topónimo y considera que el PP no debería pedir al PSOE que vuelva a pronunciarse sobre la cooficialidad cuando ya lo hizo en el 2004 a través del pleno, «el mismo en el que los populares se abstuvieron».

Dende esta asociación e este blogue parécenos bochornoso o posicionamento da Presidenta da Federación Veciñal. Unha persoa como ela non pode situarse de ningunha das partes. Queremos dicir que o que ela debería de facer é primeiro antes de afirmar o que queren os veciños, que segundo ela é a "L", facer unha enquisa haber que é o que realmente queren , e non pór na fala da xente como afirma ela que se prefire a "L".

Parécenos un ataque directo aos veciños que tamén defenden a posición da "A", e non só iso, se non unha imposición pola súa banda, e directa dela de aplicar a súa doutrina impositiva, e castellanizadora dun topónimo.
Tamén queremos deixar claro que estas palabras son escritas recoñecendo que nós somos membros desta federación, e para que quede suficientemente claro e co maior respecto á entidade, gustaríanos demostrar o noso total desacordo con esa iniciativa considerándoa persoal por parte da presidenta, nunca por parte directa da federación.

Tamén queremos recordar e para que quede suficiente mente claro que a Lei 3/1983, de 15 de xuño, de normalización lingüística di :
Articulo 1

1.O galego é unha lingua propia de Galicia

2. Todos os galegos teñen o deber de coñecelo e o dereito de usalo.

Articulo 10
1. Os topónimos de Galicia terán como única forma oficial a galega.
2. Corresponde á xunta de Galicia a determinación dos nomes oficiais dos municipios, dos territorios, dos núcleos de poboación, das vías de comunicación interurbanas e dos topónimos de Galicia. O nome das vías urbanas será determinado polo concello correspondente.
3. Estas denominacións son as legais para todos os efectos e a rotulación terá que concordar con elas. A xunta de Galicia reglamentará a normalización da rotulación pública respectando en todos os casos as normas internacionais que subscriba o Estado.

Pleno

Convocouse o Pleno extraordinario para debater a proposta do Grupo municipal do Partido Popular de permitir a cooficialidad do topónimo da nosa cidade tanto en galego como en castelán, para o vindeiro luns 26 de Outubro ás 9.30 h no Salón de Plenos de María Pita

As persoas que desexen asistir como público soamente teñen que vir entre as 9.00 e as 9.15 horas provistos do carné de identidade.

Cartas Veciñais

Hoxe recibimos esta carta que reflicte o sentimento dun veciño . Coa súa carta acompáñanos unhas fotografías que sacou un familiar seu. Parecíanos moi interesante pola no blog , así que espero que vos guste.

“Tengo 79 años a mi parecer muy bien llevados, uno de mis entretenimientos es pasear por las mañanas por la calle Barcelona, y recoger la prensa gratuita, ya que me cerca de casa y el medico me recomendó que caminase. Debido a las obras tuve que cambiar mi recorrido pero no me importó creyendo que todo iba a ser para mejor. Mi hijos y vecinos decían que la obra era para peor pero yo confiaba en que se equivocasen.
Pues cada día creo que tienen razón, creo que era mucho más bonita antes como estaba que no ahora. Y también mucho más segura. Porque yo con la edad que tengo me voy defendiendo pero muchos de mis compañeros de mañana no. Y cuando la calle está algo mojada se patina mucho. El ayuntamiento no pensó en la gente mayor en este caso porque a nosotros no gustaban la sombra de los árboles en verano, y los bancos para contar nuestros cuentos. Es una pena que gente como yo que hemos trabajado toda la vida ahora seamos simples números para la seguridad social, y aquí nos tengan tan abandonados. Mi hermano vive en monte alto, y va todos los días a jugar una partida y al parchís con las chicas como las llama el, al centro de la tercera edad, y tienen periódicos para leer, y aquí no tenemos nada, y ahora ni bancos para que nos podamos sentar.

Les pido que corrijan esta carta ya que ni educación no fue muy buena. Mi nieto el pequeño me enseño en internet el sito de la asociación y me dijo que escribiera algo por eso me animé a esto. Mi nieto me sacó unas fotografías con su cámara que supongo que también las enviará.
Muchas gracias y me aria una gran ilusión ver esto escrito en eso del internet.

Un Saludo Manuel B.C.”

Queremos Galego

A plataforma cidadá QUEREMOS GALEGO convoca unha gran manifestación en favor da lingua para o vindeiro domingo 18 de outubro en Santiago de Compostela

O emblemático Café Casino de Santiago de Compostela acolleu na mañá de hoxe o primeiro dos actos públicos da plataforma cívica QUEREMOS GALEGO, nacida no pasado mes de xullo a partir dun proceso de debate e reflexión para articular unha resposta social todo o ampla posíbel fronte ás medidas que o goberno da Xunta está a impulsar contra a nosa cultura.

Na conferencia de imprensa celebrada hoxe, Fran Rei, en representación da comisión xestora de QUEREMOS GALEGO, deu conta do proceso de expansión territorial no que neste momento se encontra a plataforma, coa perspectiva de que nos próximos días conclúan os actos constituíntes, previstos nun total de 19 comarcas que abranguen, segundo explicou, “a práctica totalidade do país”. Será entón cando se coñeza o número de entidades e persoas a título individual que compoñen a plataforma, “se ben os actos que xa se realizaron están a caracterizarse por unha asistencia que mesmo soborda as previsións”, indicou.

A plataforma QUEREMOS GALEGO anunciou a data da gran manifestación en favor da lingua cuxa convocatoria xa adiantara no mes de xullo: será o vindeiro 18 de outubro en Santiago de Compostela e partirá ás 12 da mañá da Alameda. Fran Rei sinalou que é unha convocatoria na que se chama a participar ao conxunto da sociedade galega, “a esa inmensa maioría de galegas e galegos que queren o seu idioma, que o consideran un dos nosos máis valiosos patrimonios e sinais colectivos, por riba de afiliacións ou mesmo da lingua que empreguen para comunicarse no día a día”. Esa mesma chamada ao conxunto da sociedade “é válida tamén para que se sumen a esta plataforma e ás súas iniciativas as persoas e entidades que entenden o galego como un elemento a querer e a defender fronte a quen pretende agredir os nosos dereitos”, dixo.

O acto de presentación pública das primeiras iniciativas de QUEREMOS GALEGO contou coa participación dunha vintena de representantes de entidades cidadás que xa fan parte da plataforma e tamén coa do polifacético músico e escritor Xurxo Souto, que falou no nome do grupo de persoas que, vinculadas a ámbitos diversos da sociedade, van ir colaborando nas distintas iniciativas que se vaian pondo en marcha desde este proxecto cidadán.

O ex vocalista do mítico grupo Os Diplomáticos de Monte Alto e animador de millenta iniciativas sociais e culturais do máis diverso animou ao conxunto das galegas e dos galegos a recuperar “o pulso, o poder e a palabra” participando da manifestación do 18 de outubro e a apoiar as iniciativas que a prol do noso idioma propio se promoveren. Dirixiuse moi especialmente “ás moitas e aos moitos votantes do Partido Popular que queren o galego e rexeitan, con toda certeza, a guerra declarada polo goberno da Xunta contra o noso máis importante valor, contra o elemento que mellor nos une”.

Por outra parte, esta mañá presentouse tamén o texto da iniciativa lexislativa popular pola protección dos dereitos lingüísticos, que desde a plataforma se promove. Trátase dun texto “moi breve e sinxelo que non reclama imposíbeis”, segundo explicou Fran Rei, “senón a adopción de medidas legais dirixidas a cumprir todo aquilo que xa está previamente recollido na lexislación”. A ILP será rexistrada nos próximos días no Parlamento de Galiza, que ten un máximo dun mes para decidir sobre a súa admisión a trámite e dar instrución á Xunta electoral central para que inicie o procedemento recollido legalmente.

A plataforma QUEREMOS GALEGO conta con poder levar a iniciativa á rúa e comezar a recollida de apoios o vindeiro mes de novembro, estendéndoa durante 4 meses.

A SITUACION URBANISTICA DO BARRIO

“A SITUACION URBANISTICA DO BARRIO DA AGRA DO ORZAN
ANTE O NOVO P.X.O.M. DO CONCELLO DA CORUÑA.”

O barrio da Agra do Orzán, hoxe atópase inmerso nun proceso de grave decadencia, que xa se pode visualizar, sobre todo a partires dos últimos 3 ou 4 anos; edificios ruinosos, pisos baleiros, baixos pechados, carteis con se vende ou aluga ..........E a falla de mantemento por parte do Concello,rúas,servizos.... e evidente, en fin .Un total abandono que agrava o caos actual,circulación,inseguridade......

. O Plan Xeral de Ordenación Municipal de 1998, permitiu a práctica desregulación na construcción de vivendas nos distintos barrios, xa consolidados da Coruña, deteriorando aínda mais a calidade de vida das veciñas e veciños de barrios xa altamente densificados, como a nosa Agra do Orzán, mais tamén, Mallos, Montealto,Castros......ao permitirse alturas, novos edificios en currunchos, sen garaxe e outros servicios, agravando inda mais os problemas de tránsito e aparcamento. O caso da Agra do Orzán e especialmente grave, xa que esta nova desfeita afecta a unha xa deficiente construcción, agravando aínda mais os problemas de masificación e calidade de vida.
Xa é unha tradición, que no barrio da Agra do Orzán, dende fai mais de 25 anos, o Goberno Municipal coruñés promova a construcción de novas vivendas privadas nos terreos públicos, reservados no seu día para zonas verdes e equipamento social. Ca inauguración do PXOM da democracia, polo primeiro Goberno Municipal coruñés democrático ,foron reservados estes terreos especialmente na zona das Conchiñas, e posteriormente cos sucesivos Gobernos Municipais, os poucos solares que restaban libres foron ocupados, impedindo deste xeito por decisión municipal, que o noso barrio puidese dispor de terreos para a dotación de equipamentos sociais......incrementado mais a densidade da poboación, ate chegar a ser a de maior densidade de habitantes de Europa, ca perda de calidade de vida que isto con leva.
A derradeira acción desta xestión especulativa con terreos públicos a constitúe o proxecto nomeado “Parque da Agra”. Unha macrourbanización de 400 vivendas, ocupando parcelas propiedade do Estado( Ministerio de Medioambiente) a carón do Observatorio Meteorolóxico, constituíndo o paradigma da política urbanística desarrollista especulativa do Goberno Municipal da Coruña, dende fai 25 anos ate hoxe.
Ante a próxima aprobación do PXOM, dende a Asociación Veciñal da Agra do Orzán, rexeitamos radicalmente, que se continúe ca mesma política urbanística, baseada na promoción da especulación e “pelotazos urbanísticos”.
Non podemos aceitar, un Plan Xeral para a nosa cidade e o noso barrio, que se anuncia a “bombo e platillo”, por moita referencia que se faga ao Sr.Busquets, onde se expón que xunto a dotación de servicios públicos,zonas verdes, esponxamentos e demais actuacións ao servicio da calidade de vida das veciñas e veciños, “transversalmente”e ao mesmo tempo, executarán a construcción de ¡¡34000 vivendas privadas!! , e ademais que primeiro se construirán as vivendas e despois os servicios públicos e zonas verdes ¿? ¿ Acaso o Goberno Municipal da Coruña considera parvos as veciñas e veciños desta cidade ? Cando hoxe, na Coruña hai mais de 20000 vivendas desocupadas e infinidade de solares e vivendas ruinosas para reutilizar e reciclar.
Dende a Asociación Veciñal Agra, rexeitamos este “continuísmo disfrazado de modernidade”,dunha política urbanística de sempre, que supón “Pan para hoxe e fame para mañá”, que só beneficia a catro especuladores, (mais ou menos emparentados cos membros do Goberno Municipal) que axudan a promover CRISES como a que hoxe está a padecer a maioría social coruñesa.
Pola contra, apostamos por políticas urbanísticas sostibles, que xeneran valor engadido e postos de traballo en intensidade, para o conxunto da sociedade, como poden ser entre outras, a rehabilitación tanto parcial como integral, e pola posta en valor dos milleiros de vivendas baleiras, mediante a súa recuperación e as medidas axeitadas para o seu uso polas moitas familias coruñesas cas necesitan.
Dende a Asociación Veciñal Agra, vimos traballando para promover unha ordenanza que facilite a instalación de elevadores nos edificios dos barrios da Coruña, que foron construídos no seu día sen este servicio esencial , o que provocou un problema social grave, ao pechar nas súas vivendas a moitas veciñas e veciños con problemas de mobilidade, afectando tanto a o noso barrio como a outros xa consolidados, que hoxe constitúen a maioría da cidade. A nosa actuación, vai a permitir unha masiva rehabilitación parcial de moitas vivendas, ao ser xa posible, a instalación de ascensores nas mesmas. Isto supón na práctica, unha actuación urbanística sostible que mellora a calidade de vida dos barrios, e hoxe podemos afirmar que xa contamos ca Ordenanza Municipal e cas reformas necesarias na Lei da Vivenda, gracias a tenacidade da nosa Asociación Veciñal Agra e a boa acollida, que a nosa proposta, tivo no Concello coruñés e a Xunta de Galiza , despois de superar todo los atrancos, que non foron poucos.
Ante o novo PXOM da Coruña, defenderemos para o noso barrio da Agra do Orzán e os outros barrios da Coruña, un modelo de novo urbanismo que contemple entre outros aspectos , a rehabilitación parcial ou total dos edificios, como o conseguido cas facilidades legais para a instalación de servicios como o dos ascensores, pero que vaia mais alá, ca rehabilitación de zonas e polígonos enteiros, renovación de rúas, recollida de augas, eliminación ou reforma de tendidos ou instalacións electromagnéticas contaminantes.....Recuperación de solares abandonados , recunchos e edificios ruinosos, para o esponxamento do barrio e a dotación de servicios sociais públicos e zonas verdes , que pola súa total ausencia, tanto necesitamos no noso barrio.
Con relación aos novos barrios e poucas zonas que quedan sen urbanizar, REXEITAMOS que co novo PXOM se pretenda salpicar de grupos de edificios de mais de 10 plantas, as poucas zonas libres, e tamén no noso barrio, formando parte das 34000 vivendas, cando hoxe existen mais de 20000 vivendas baleiras, por moito que se nos traten de vender, zonas verdes, equipamentos sociais con fondos europeos........Con estas propostas, observamos que o Goberno Municipal ,co novo PXOM, pretende continuar ca mesma política desarrollista baseada na especulación urbanística , e seguir engordando a “burbulla financeira” ; fenómeno, do que xa estamos a ver as consecuencias, ca actual crise económica, da cal, estas políticas urbanísticas son as maiores causantes.
Por todo elo, FACEMOS UN CHAMAMENTO as veciñas e veciños do nos barrio e da Coruña en xeral, para que se pronuncien contra este NOVO ENGANO, que nos pretenden vender con PXOM anunciado. Propoñemos, pola contra, que se mude de modelo de política urbanística municipal, apostando pola SOSTENIBILIDADE e un crecemento cualitativo, impulsando a rehabilitación de vivendas, renovación de barrios vellos e unha urbanización de calidade nos barrios novos e zonas que restan por urbanizar, libres de RASCACEOS como se pretende, que rexeitamos rotundamente.

FRANCISCO GRAÑA IGLESIAS

Reflexión

Dende que comezaron as obras de renovación da rúa Barcelona veño oíndo criticas e queixas sobre esta remodelación. Critícas que comezaron cando as árbores que tanto escasean no barrio foron arrincados e convertidos en leña, non foron plantados nunha nova localización se non esnaquizados demostrando novamente o que lle importa ao Concello coruñés os espazos verdes, e manifestando con entusiasmo o que lles encanta o cemento. As estatuas e fontes desapareceron para deixar paso a esa falsa modernidade que parece que xera o cemento no chan.

Se nos pomos a pensar o gasto e o trastorno xerado con esta obra absurda poderiamos realizar melloras e acondicionar zonas verdes, e non afundir aos veciños en máis espazos grises carente de vida.

Desde estas liñas quero plasmar a desconformidade dos veciños deste barrio por esta obra totalmente impersonal , e máis aínda facer ver a mala xestión desde a alcaldía coruñesa.

Luis Barreiro..... Un veciño calquera...

Irregularidades Urbanísticas

Desde este blog queremos publicar estas fotografías dun edificio do barrio que seguro todos coñeceís simplemente ao velo. Pois pra os que non, é o que se atopa no medio da rúa Agra do Orzán, rúa que leva o nome deste barrio.

Esta obra estivo parada durante moito tempo, non por falta de diñeiro para acabala, senón por cometer irregularidades urbanísticas. O concello da Coruña como vén sendo normal no canto de intentar solucionar o problema, e non deixar concluír a obra deste edificio e facer vivenda de calidade e con prazas de garaxe, admite que cada vez se sigan cometendo irregularidades deste estilo, que evidentemente favorecen a uns cantos enriquecidos e seguramente personaxes importante con algún cargo, e para nada favorece aos veciños e menos ao barrio. Con todo isto quero dicir que se algo está mal boto é mellor rectificar a tempo , non permitir cousas como esta.

Luis B.

Israel e Palestina

Se se viaxa a Xerusalén observarase a forte presenza do monoteísmo nalgunha das súas tres formas relixiosas. Non se trata só da pegada profunda, intolerante e violenta do xudaísmo, cristianismo e islamismo na historia desta cidade, senón tamén a súa expresión contemporánea, ás veces non menos esencialista e radical. Por desgraza, aínda que o sangue non chegue sempre ao río, séntese o tribalismo asociado á relixión, que se expresa como diferenciación e defensa do grupo propio perante os outros. A crenza na superioridade ideolóxica grupal e o fanatismo derivados, levan á pelexa polo control dos lugares santos e o seu espazo correspondente. Pasa o mesmo co mesmo cristianismo, que compite nas súas distintas versións polo dominio da basílica do Santo Sepulcro en Xerusalén e da Natividade en Belén. Nesta terra denominada santa falta, como noutras partes do mundo, algo de laicismo san, e que a relixión fique no ámbito privado e non se entremeta no terreo político, para que agromen a tolerancia e a paz.

Se non houbese en Europa desde o XIX o rexeitamento, os progroms e o holocausto contra os xudeus non surxiría o sionismo, e ningún organismo internacional pensaría na creación dun fogar nacional para eles nin na partición de Palestina entre xudeus e árabes. O que pretendía ser un refuxio perante a intolerancia relixiosa e política europea transformouse noutra cousa, producíndose unha ocupación progresiva do territorio palestino e o surximento de centos de miles de desprazados palestinos a outros países e localidades. Os palestinos pagaron inxustamente as consecuencias da intolerancia secular europea anterior cos xudeus.

O estado de Israel, malia anexionar considerábeis poboacións árabes, naceu como estado xudeu, convertendo a aqueles en cidadáns de segunda ou en refuxiados sen terras. E o sionismo socialista primixenio deu paso nas últimas décadas á radicalización revisionista representada polo actual Likud. Xa non se trata do acollemento dos perseguidos polo antisemitismo secular, senón da expansión demográfica de Israel con inmigrantes económicos procedentes de Rusia e de Latinoamérica, seguindo coa creación de novas colonias forá das fronteiras recoñecidas pola ONU.

Teatro no barrio

Este venres ás 11:30 realizarase no baixo de Danthea teatro que se atopa na rúa Agra do Orzan, unha función para o campamento urbano da asociación Abraio de Tomas Barros asociación de eco desenvolvo Gaia será unha convivencia de nenos coruñeses con nenos de 17 nacionalidades. E pola tarde á 19:30 será unha función aberta para os nenos do barrio do agra.

Desde a asociación pedimos colaboración aos veciños do barrio para apoiar esta iniciativa.

A Estremadura galega

MANUEL MIRAGAIA DOLDÁN

Hai só uns días tiven a oportunidade de realizar unha viaxe que levaba tempo dese- xando a esa terra tan curiosa e fascinante como é a da chamada, entre outras cousas, polo seu verde Estremadura galega. Situada na zona noroeste da provincia de Cáceres, arrodeada das montañas da Serra de Gata e lindeira con Portugal áchase a ricaz terra do Val do Xálima coas súas carballeiras e soutos, coas súas oliveiras e vides. Na cunca do río Ellas localízanse tres concellos singulares denominados na súa propia fala: Valverdi du Fresnu, San Martín de Trevellu e As Ellas. Un conxunto de elevados cumios pertencentes ao Sistema Central, dos que sobresae cos seus 1.492 metros o pico Xálima, dificultaron as comunicacións terrestres, mantendo illado durante séculos este val.

Durante a Idade Media esta terra foi repoboada principalmente con colonos galegos. O sorprendente é que despois de sete séculos aínda se manteñen tradicións semellantes ás galegas, estando afastados centos de quilómetros da Galiza administrativa, como as relativas á noite de San Xoán ou á dos magostos, aquí chamados borrallós. Estas tres vilas contan cunha gastronomía, coa arquitectura popular dos chozos, semellantes ás nosas pallozas, cuns trebellos agrícolas e cunha toponimía que lembran ás galegas. Porén, o máis salientábel é a existencia da fala, utilizada por case a totalidade dos seus 5.000 habitantes, e que constitúe unha variante do galego-portugués medieval con algúns trazos asturianos. A fala, substancialmente a mesma, recibe distintas denominacións nas tres localidades: valverdeiro en Valverde, mañegu en San Martín e lagarteiru nas Ellas. Os habitantes deste val, sonado polo aceite ecolóxico de oliveira, están orgullosos da súa fala, utilizándoa acotío o 95% deles nas súas conversas. Aínda que non entrou nas escolas, os pais e nais comunícanse por medio dela cos seus fillos. Os que están na emigración tamén llela transmiten ás súas familias. Os amigables xalimegos ven a miúdo a televisión galega, preferindo as súas retransmisións futbolísticas. Cóntase que moitos pasaban por galegos no servizo militar e que na emigración suíza se relacionan frecuentemente cos galegos nos seus centros. O filólogo e profesor da Universidade de Vigo Xosé Henrique Costas e o mañegu Domingo Frades, membro correspondente da Real Academia Galega, levan anos estudando e traballando pola promoción da fala. A Xunta de Estremadura declarouna Ben de Interese Cultural no 2001. Agora só falta que a recoñeza no seu Estatuto autonómico.

Paga a pena viaxar a este recuncho de Estremadura. Recomendo parar en San Martín de Trevellu, por mor do seu conxunto magnífico de arquitectura popular, cos seus poios de cantaría na entrada das casas e os regatos polo medio das rúas. Casa Antolina, coas súas bonitas estancias e a amabilidade do seu persoal, constitúe unha excelente opción. Nestas terras lembraranlle ao galego que se achegue que eles usan máis a fala que moitos galegos a súa lingua, e amabelmente aseguraranlle que tamén forma parte da súa xente. O Val das Ellas podería ser un sanatorio excelente para curar moitos galegos afectados de diglosia e da epidemia da galegofobia.

Fotografía histórica

Hoxe un dos veciños do barrio mándanos esta fotografía na que se pode ver o hospital militar, e apréciase como era esa zona e como non ten nada que ver co actual . Aproveitamos para recordar que todas as fotografías que nos queiran enviar serán publicadas no blog.

25 de xullo, Día da Patria.

Doutra volta volve ser 25 de xullo.
Para lembrar a festa nacional e celebrala cumpre tamén tirar de hemeroteca. Máis dun seculo de celebracións teñen estampas e discursos que deben ser lembrados, sendo referentes desta data.
A continuación subimos ao noso blogue o discurso "Alba de Groria", última intervención pública de Castelao, o 25 de xullo de 1948, no Centro Galego de Bos Aires. O discurso foi posteriormente recollido nunha pequena edición publicada no primeiro cabodano do pasamento do político galego, no ano 1951.












Discurso "Alba de Groria". Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, Centro Galego de Bos Aires, 25 de xullo de 1948.

Castelao no día da patria de 1934

tras o monumento a Rosalía de Castro

na Carballeira de Santa Susana,

Santiago de Compostela.

25º aniversario do traslado dos restos mortais de Castelao á Galiza

O 28 de xuño de 1984 Castelao voltou a Galiza.

A Asociación Veciñal da Agra do Orzán lembra esta data publicando no seu blogue a retransmisión en directo daquel momento, feita pola TVE en Galiza, baixo a narración de María Tareixa Nabaza, e a dirección de Alexandre Cribeiro.

Sirva de homenaxe a estes dous demócratas esta pequena contribución da Asociación, xa que grazas a eles temos constanza gráfica.

25º aniversario da traída dos restos de Castelao.

O domingo día 28 cúmprese o 25 aniversario da traída dos restos mortais de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao.

http://gl.wikipedia.org/wiki/Alfonso_Daniel_Rodr%C3%ADguez_Castelao

É imprescindíbel para comprender o presente ter consciencia do pasado.

Por iso ofrecemos o vídeo da chegada a Santo Domingos de Bonaval do cadaleito do político galego.

Asemade descríbense os acontecementos que rodearon aquel feito, moi afastados do que sería a vontade do propio Castelao.

O contexto.

Había que lexitimar a nova estrutura de estado. A Constitución, traxe a medida feito para que a “democracia orgánica” pasase a chamarse “monarquía parlamentaria”, entrara en vigor tres anos antes e o desenvolvemento político-administrativo na Galiza estaba no “albor”.

Unha fráxil democracia, sustentada no continuísmo por contra da “ruptura democrática”, debía, no formal, dar rexos golpes de temón reflectidos nun caderno de bitácora escrito de antemán, coa cúpula militar como vixía na cofia, e ancoradoiro no peirao do Borbón, antípoda do porto da lexítima República obrigado a abandonar corenta anos atrás de forma tan dramática e sanguinolenta.

A primeira lexislatura do Parlamento de Galiza debía servir a esa cruzada nacional-católica: lexitimar nestas provincias galaicas do nordés o novo “estado de dereito” nun exercicio hipócrita de supervivencia da elite tardofranquista e reprimir, coa contundencia necesaria, calquera proposta ou visión alternativa.

Mais aquela visión alternativa non era, en stricto senso, iso, alternativa; máis, se cabe, era a visión que lle correspondería a esta nación, ao conxunto do estado español, se o golpe do estado do 36 non existira.

O nacionalismo defendía a única posición congruente, coa historia e co tempo: o Estatuto do 36, a última vontade da Galiza da II República, fusilada por Franco e o “alzamiento” e que recibira o tiro de graza nos Pactos da Moncloa.

A contundencia coa que se aplicou o novo réxime foi obvia desde o primeiro momento. A nova norma estatutaria, o Estatuto dos 16, excluíu ao nacionalismo. Tentouse darlle suposta carta de lexitimidade a todo o proceso coa inclusión de representantes do Partido Obreiro Galego e o Partido Galeguista. A manifestación de Vigo do 79 e o resultado da referenda popular foi bastante nidia. A primeira Xunta morrera antes de nacer.

Por iso o Parlamento galego debía, canto menos, someter calquera discrepancia alén do camiño trazado, cando non, aniquilala. O parlamento non podía converterse na plataforma, no escaparate, no altofalante da verdade histórica, da memoria histórica. Que ironía. E así fixo co nacionalismo.

E abríronse dúas frontes: na política, apartando das institucións ao nacionalismo. E na historia, macelando, imposíbel na vida, máis sagrado porén, na súa morte, o símbolo da Nación, a Castelao.

Resulta máis que evidente, co paso dos anos, que a secuencia de acontecementos estaba orquestrada coma unha perfecta sinfonía. Primeiro deslexitimábase a expresión e vontade política dunha parte da sociedade e posteriormente espiábase a súa historia nun cobarde acto de tortura camiño da perda da nosa identidade.

A aniquilación da vontade política.

O nacionalismo na Galiza era o PSG e a UPG. Calquera outra formación ou organización ou ben era vasala do españolismo ou, se non, do independentismo. A primeira lexislatura do parlamento galego foi o froito da expresión popular emanada das eleccións celebradas o 20 de outubro de 1981. Debuxaron unha fragmentación parlamentaria propia do tempo e do espazo. Mais era deber simplificar a ecuación e o “xe” a despexar tiña nomes a apelidos: Lois Diéguez, Claudio López Garrido e Bautista Álvarez, deputados da coalición BN-PG-PSG.

Co pretexto da aprobación do regulamento do funcionamento da cámara parlamentar estes deputados foron esixidos de xurar o texto constitucional con posterioridade á súa toma de posesión, obrigándoselles, en troques, a abandonar o exercicio das súas funcións. Acometíase, nun chamado estado de dereito, a aplicación dunha nova norma con efecto retroactivo. Testemuñas desta violación básica da xurisprudencia máis común, cómplices da falcatruada da elite político-administrativa representada por Gerardo Fdez. Albor, Mariano Rajoy e Antonio Rosón, participaban as que se poderían considerar forzas progresistas do momento: Partido Comunista de Galiza, Esquerda Galega e o PSOE-PSdeG.

O texto regulamentario fora aprobado na cámara o primeiro de xuño de 1982, e comezou a aplicarse xusto un mes máis tarde; nove meses despois da toma de posesión dos parlamentarios.

O 23 de novembro de 1982, xusto un ano despois do comezo da primeira lexislatura do parlamento a vontade da expresión política do nacionalismo era eliminada da institución…

http://www.parlamentodegalicia.es/sites/ParlamentoGalicia/BibliotecaDiarioSesions/D10017.PDF

(Diario de Sesión do PG núm. 17, 23 de novembro de 1982);

http://www.elpais.com/articulo/espana/ESPAnA/GALICIA/GALICIA/BLOQUE_NACIONAL_POPULAR_GALEGO_/BNPG/PARTIDO_SOCIALISTA_GALEGO/Incidentes/Parlamento/Galicia/expulsion/parlamentarios/nacionalistas/elpepiesp/19821125elpepinac_16/Tes/

(crónica en “El País” da expulsión dos parlamentarios, 25 de novembro de 1982).

A aniquilación da nosa historia.

Sen a amplificación parlamentaria o apropiarse da historia pasaba polo aldraxe ao símbolo.

O dous de agosto de 1983, con estío e aleivosía, como rexe o decimonónico costume da administración pública, presentábase o “proxecto non de lei sobre o traslado a Galicia dos restos de Castelao”.

http://www.parlamentodegalicia.es/sites/ParlamentoGalicia/BibliotecaBoletinsOficiais/B10151.PDF

B.O.P.G. onde se recolle a admisión a trámite da proposición non de lei, o texto da mesma e a apertura do período de presentación de emendas, 12 de setembro de 1983.

Con cómplices ou sen eles. Aínda que xa non facía falla.

Desde ese intre comezou o proceso administrativo que culminou o 7 de outubro de 1983, e polo cal o Parlamento de Galiza aprobaba o proxecto definitivo, sempre sometido á vontade da familia aínda viva, a súa irma Teresa.

http://www.parlamentodegalicia.es/sites/ParlamentoGalicia/BibliotecaDiarioSesions/D10050.PDF

Diario de sesións onde se recolle a intervención e presentación da proposición non de lei e as distintas emendas ás mesma, 7 de outubro de 1983

http://www.parlamentodegalicia.es/sites/ParlamentoGalicia/BibliotecaBoletinsOficiais/B10164.PDF

B.O.P.G. coa publicación do texto definitivo, 17 de outubro de 1983

Finalmente, cun macabro sentido do humor, un 28 de xuño, no 1984, Castelao regresaba á patria.

Mais alí estaba o nacionalismo.

E a televisión.

E a testemuña gráfica que quedou grazas a persoas comprometidas e democráticas.

http://www.elpais.com/articulo/cultura/RODRiGUEZ_CASTELAO/_ALFONSO_DANIEL_/ESCRITOR/GALICIA/restos/Castelao/seran/enterrados/hoy/Panteon/Galegos/Ilustres/junto/Rosalia/Castro/elpepicul/19840628elpepicul_7/Tes/

Crónica de “El País”, o día da traída dos restos de Castelao, 28 de xuño de 1984.

http://www.elpais.com/articulo/espana/RODRiGUEZ_CASTELAO/_ALFONSO_DANIEL_/ESCRITOR/GALICIA/Dimite/organizador/traslado/restos/Castelao/elpepiesp/19840701elpepinac_15/Tes/

Crónica de “El País” cobre o cese fulminante do Director do Centro Territorial da TVE en Galiza

http://www.xornal.com/artigo/2009/06/21/suplementos/estratexias/descarga-contexto-pdf/2009062119033934085.html

Suplemento do “Xornal” ao conmemorarse este 25º aniversario

Se tes problemas para ver este vídeo enlázate:

http://youtube.com/wacht?v=tnI3b2h3M7U

Consulta aos pais

Cando ao conselleiro de Educación se lle pregunta o motivo para derrogar o actual decreto do galego responde que é para superar a súa conflitividade. Porén, nunca na escola a houbo por mor do galego. A cativa oposición ao decreto naceu do seu propio partido, ao rexeitar o consenso existente e apoiar a Galicia Bilingüe.

En consecuencia, se quixese evitar o conflito tería, en boa lóxica, que deixar de axudar a ese colectivo crispador e facer que o seu partido volvese ao razóabel consenso que había do Parlamento en pleno e da comunidade educativa.

Outra falacia que cometen o conselleiro e o seu secretario xeral de Política Lingüística, Anxo Lorenzo, é a de repetiren que houbo unha imposición do galego, que só eles ven, cando o actual decreto só chegaba a fixar un uso equilibrado do 50%.

O que si constitúe unha verdade é que cos proxectos da nova Xunta se quere diminuír aínda máis o número de galegofalantes e que os galegos e galegas teñan unha boa competencia na nosa lingua, impoñendo arteiramente o castelán. Á actual Xunta non parece preocuparlle a posíbel desaparición da nosa lingua do sistema educativo nin a súa pervivivencia no seo da poboación de Galiza.

Calquera pai ou nai debería saber que se desexa que os seus fillos sexan realmente multilingües terán tamén, no caso da nosa lingua, que utilizala na aprendizaxe, non só como materia. A lingua é a máis sobranceira expresión do noso patrimonio inmaterial e serve para a comunicación internacional cos centos millóns de falantes da lusofonía. Alén diso, convén lembrar que saber linguas, como o galego, potencia a intelixencia e as capacidades do neno. Por iso o prestixioso Informe Pisa asegura que os alumnos galegos teñen mellor dominio do castelán e do inglés que a media española.

Preténdese realizar unha consulta improvisada e irregular aos pais sen o máis mínimo rigor científico, sen rotulación oficial, sen controis externos do seu cómputo, sobre as materias troncais, coa finalidade real de rebaixar a presenza do galego nas escolas. Sospéitase de que se trata dunha consulta trampa. Dubídase de se con ela hai unha vulneración dos dereitos dos nenos a coñecer a súa lingua e unha inconstitucionalidade pola segregación derivada. Non existe a opción de que todo en galego. Non se considera a posíbel abstención que poida haber.

Mellor era que quedara todo como estaba, cun xusto equilibrio para cada lingua, como recomendan teimosamente os criterio pedagóxicos e a maioría do profesorado. Só elixindo a opción de todo en galego nas materias troncais, pois das outras non se fala, garántese que se vai cumprir co 50% para o ensino en galego e en castelán na educación primaria, na secundaria e na formación profesional. Na consulta de educación infantil, para evitarmos a súa rebaixa, habería que sinalar na primeira pregunta que a lingua inicial é a galega.

Parece que os intereses políticos dalgúns contan máis que os principios pedagóxicos e a calidade educativa de todos. Para distraer da crise esta Xunta entra no terreo visceral da lingua. Semella que se busca a confrontación e a división sociais. O curioso é que non se consulte aos que saben máis destas cuestións: aos profesionais do ensino.

Incríbel a ousadía desta Xunta! Pode chegar a ter un problema moi grave, máis que coa oposición dos socialistas e nacionalistas, nos centros escolares de primaria e de secundaria cos profesores e profesoras. O que comezou sendo un xogo de demagoxia electoral vaise converter nunha grande ameaza para o sistema educativo.


Manuel Miragaia